چقدر دوست داشتم پاييز را با تو قدم بزنم

چقدر دوست داشتم با تو برف را ببينم

درختهاى بى لباس را ببينم

از سراشيبى روستا با تو بالا بيايم

نا هموارى ها را با تو هموار كنم

همراه شوم

نشد

دوست داشتن رسمِ تو نيست

دلتنگ شدن عادت تو نيست

در جوار ما پرنده اى هست

آرى پرنده اى هست

كه جوجه هاى گرسنه اش را به گربه هاى گرسنه مى بخشد

تا امنيت را به جهان بازگرداند

زندگى بدون تو خميازه اى بيش نبود

چرت نازك بعد از ظهرم از تو پريد

صداها پشت سر هم آمدند

بلند و بلندتر شدند

سر رشته ى داستان از دستم رفت

سكوت من كجاى صداهاست؟

شاعر تويى

كه من ،نامفهوم ترين واژه شعر ماندم

بى سرانجام

دربه در سفيدى كاغذهايى كه ديدى

كتابهايى كه خواندى

آوازهايى كه شنيدى

نامه هايى كه نوشتى

شهرهايى كه رفتى

بازى هايي كه كردى

و گذشتى

عشق

چنان سربه زيرم ميكند

كه تفسير لبخند ت

شيرين ترين غم عالم مى شود

همچون قایقی شکسته

سرگردان آبهای جهانِ ناشناخته ی توام

غرق شده در تو

غوطه ور در اندوهِ شیرین تو

زندگی از ما حیوان هایی ساخت که از اعترافش

ترسیده ام

و چشم پوشیده ایم

پ ن:اینا رو نوشتم که۱-دلم خنک شه

۲-یه چیزی نوشته باشم

۳-شهامت لازمم

۴-سگ،فحش نیست